Kentering in strijd tegen muskusrat

Gelezen in de Stentor, editie NW-Overijssel

6 MEI 2006 - De status van Mastenbroek als muskusrattenhoofdstad van waterschap Groot Salland staat onder druk. Vorig jaar werd nog een recordaantal van bijna tienduizend muskusratten gevangen, maar volgens coördinator rattenbestrijding Lammert Doornwaard gaat dat aantal vanaf dit jaar dalen. ‘Uitroeien gaat niet, maar we kunnen de overlast wel tot het minimale beperken.’

MASTENBROEK - Er woedt al jaren een ‘oorlog’ tussen man en muskusrat in de polder Mastenbroek. De man valt aan met klem en fuik; de rat - eigenlijk is het een soort woelmuis - verdedigt zich met z’n ongebreidelde voortplantingsdrift.
Het is een strijd die de man nooit definitief kan winnen, ‘damage control’ is daarom de leidraad. Doel is het rattenbestand zo laag te houden, dat schade aan dijken en wegen tot het minimale beperkt blijft.

Mkz-crisis
De status quo in Mastenbroek werd in 2001 verstoord door de mkz-crisis. Maandenlang konden de rattenvangers het veld niet in, waardoor de muskusrat vrij spel kreeg. Nu nog - vijf jaar later - kampen de bestrijders met de gevolgen daarvan. ‘Een half jaar niet-ruimen betekent een achterstand van twee jaar. Zie dat maar eens goed te maken’, zegt ‘opperbestrijder’ Lammert Doornwaard.
De strijd tegen de muskusrat werd sindsdien geïntensiveerd. Inmiddels lopen vier ervaren krachten sytematisch de polder uit te kammen. Vorig jaar vingen ze met elkaar een kleine tienduizend ratten.

Stabilisatie
Ter illustratie: dat is ongeveer anderhalve rat per hectare, en dan gaat het alleen nog maar om gevangen ratten. Als het aan Doornwaard ligt, blijft dat record voorlopig staan. ‘Voor het komende jaar verwacht ik een stabilisatie of een kleine teruggang in vangsten’, zo klinkt het stellig. ‘Dat merk ik bijvoorbeeld uit het dalende aantal meldingen van burgers.’
Volgens Doornwaard heeft dat ten dele te maken met een nieuwe efficiëntere strategie die het waterschap volgt. ‘Vroeger gingen we ad hoc op elke melding af, met als gevolg dat er meer kilometers in de banden zaten dan in de laarzen. Nu schonen we systematisch een ‘vuil’ gebied op. Het bijhouden van het schone gebied heeft vervolgens prioriteit boven het vuile.’
Een soort omsingeling dus, waarbij de rat steeds verder achteruit gedwongen wordt. Doornwaard: ‘De randen van de polder zijn inmiddels redelijk schoon. Zo werken we langzaam naar een aanvaardbare populatie ratten toe.’